Eerste post vanuit Mumbai

Aan mij de eer om als eerste te posten op onze speciale blog. Ik zal jullie proberen eene beetje op de hoogte houden, maar het internet in ons hostel valt om de vijf minuten uit, dus de kans dat dit dagelijks gebeurd is vrij klein. Ook is het verslag van de eerste dagen wat beknopt, maar we zulen zorgen dat er later een uitgebreider verslag op komt te staan. Maarrrrrrrrr.. het is nu in iedere geval wel een lekker lap tekst.

Hoewel de meeste van ons de nacht hadden doorgehaald om al om 03.00 in Tilburg te kunnen zijn, was Dave de enige die het was gelukt om al in de bus naar Schiphol in slaap te vallen. De sfeer zat er al lekker in en de slappe verhalen waren dan ook niet van de lucht. Daarnaast waren we al meteen bezig om onze niuewste krakers te zingen en nieuwe te maken, maar om de een of andere manier wil onze hit “Blijf van mijn koe af” niet echt aanslaan. Eenmaal op Schiphol wa het het bekende verhaal: te lang wachten bij het inchecken, onnodige douane controles en belachelijk dure broodjes. De reis naar Wenen was kort en bood voor vlen een kans om slaap in te halen. Ok vor mij, dus veel kan ik er niet over zeggen.

Maar de vlucht naar Bombay was een feest. Want ondanks alle decadente Indiers die terug vlogen, was er nog genoeg ruimte voor ons om ons vrij te bewegen en Austria Airlines had ervoor gesorgd dat we ons niet zouden vervelen. Enkele niuewe films, zoals de nieuwe James Bond stonden op het programma en we konden elkaar in het vliegtuig bellen en tegen elkaar schaken.

Eenmaal aangekomen werden we al meteen op de Indische gebruiken gedrukt. Waar in Nederland twintig mensen in twee rijen staan, waren er hier twintig balies voor tien mensen. Ook werd er bij de geldwisselkantoren al gevochten om onze klandisie. Eenmaal buiten zag het zwart van de chauffeurs die mensen op kwamen halen. Gelukkig hadden wij een duidelijke omschrijving van onze chauffeur: middelang, donkere tint, zwart haar en snor. Ook had hij zo’n acht vrienden meegenomen om te helpenb inladen, ook al wilde niemand van ons de koffers uit handen geven. Na een indrukwekkende busreis langs de honderen mensen die langs de weg sliepen en de duizenden taxi's, waren we bij ons hotel. Het is ni het Hilton, mar wel stukken beter dan de meeste andere hotels in de buurt. De dames gingen al snel slapen, maar de mannen gingen nog even een ommetje maken, alwaar zij door de lokale bevolking verscheidene diensten en producten van dubieuze aard werden aangeboden (nee, niet die, die andere). Eenmaal in het hotel was iedereen nog kalarwakker en werd er dan ook veel gepraat. Behalve door Shaddy, die droomde dat hij Superman was en zijn bed uitvloog.

De volgende ochtend een nu al historisch ontbijt (omdat we waarschijnlijk elkde dag hetzelfde krijgen) van drie boterhammen, een banaan, jam, een ei en thee. Daarna zijn we op verkenniong gegaan door onze buurt, langs de stranden, cricketvelden, tempels, vieze gebouwen en schattige kindjes die India rijk is. Het toppunt was bij de tempel van Ganesh, waar we onze schoenen uit moesten doen om naar binnen te mogen en toen we eruit kwamen, was een groep weg om een ritueel uit te voeren en een andere groep was gaan dansen met de kinderen van de buurt. Ook mooi was onze eerste treinreis, want hoewel bevreesd, is het niet veel drukker dan de 07.55 van Rosmalen naar Den Bosch. Althans, als het rustig is in Mumbai, als het druk is, is het meer als Sensation White in een trein.

Op de tweede avond was het merendeel moe door het gebrek aan slaap en de hitte, maar er was nog wel tijd voor een pokertoernooi/jamsessie in de groepshal, waarbij Stefan hget meeste fiches had aan het eind van het toernooi en een man met de stem van Johnny Cash meezong, alleen wilde hij geen Johnny Cash liedjes zingen. Daarna weer lekker slapen, althans, weer proberen. Nu met iets meer resultaat.

Eigenlijk begint het allemaal al te wennen. De warmte went, in de bussen moet je even duwen, maar dan zit je wel goed en zolang je niks besteld waar “spicy” voor staat vlieg je niet in de fik. Althans, voor iedereen behalve Quinten de Jonge, die de eerste avond flink zat te zweten bij de Indische rolletjes Kabab. Ik kwam er vandaag zelfs achter dat zelfs de bedelaars in hun vrije tijd erg aardig zijn. We waren s’avonds op de trein aan het wachten en een man zonder benen kwam bij ons in de buurt staan. Wij negeerden hem, maar plaats daarvan raakte hij aan de praat met iemand anders. Die man tikte mij op mij schouder en vroeg hoe ik heette. We praten wat over Hindi (wat hij bedoelde, weet ik nie), toen kwma de man zonder benen erbij. Ik negeerde hem, omdat ik dacht dat hij geld wou. Maar toen wou hij mij een hand geven en later zei hij “bye”. Ik snapte niet waarom, totdat ik achter me keek en zag dat de rest van de groep al was aangelopen. Dus in hun vrije tijd zijn zelfs de bedelaars erg aardig.