Waar blijven de confronterende foto's dan?
woensdag 11 april 2007
woensdag 4 april 2007
Uitbreiding
Het thuisfront gaat ons allen nu natuurlijk erg missen. Vandaar dat wij zullen proberen in de laatste dagen extra veel van ons te laten horen. Bij deze nog een aantal onderscheidingen, en wel:
* De bruine onderbroek - voor de meest "volle" broek - gaat met stip naar Q is good for you, mede dankzij de mooie 'throwing out of the window'.
* De rode trui - voor de beste versiertruc - gaat, eveneens met ruime afstand, naar Annemarie, vanwege haar ongekende charmes.
* De roze trui - voor de grootste heumeu-actie - is nipt gewonnen door Bas, omdat hij de gastvrijheid van de indianen (zoals wij de inwoners van India gemakshalve noemen) na 10 dagen nog steeds niet kan waarderen.
* De bolletjestrui - voor het bergklassement - is nog niet beslist, omdat er nog enkele bergen moeten worden beklommen. Duidelijk is dat Dave en Tim nog een goede kans maken.
* De zwartwitgestreepte trui - voor de aanmoedigingsprijs - gaat naar Martijn, omdat wij hem succes wensen met het herstel van zijn voeten.
Mocht u van dit alles niets begrijpen, kunt u om toelichting vragen via de comments. Wanneer reacties daarop ook niet voor meer duidelijkheid zorgen zijn wij bang u mede te moeten delen dat de smerige Indiase lucht onze hersenen wellicht voorgoed heeft aangetast.
Nu gaan we lekker slapen. Morgen weer vroeg uit de veren voor het bezoek aan Elephanta Island. Ciao!
* De bruine onderbroek - voor de meest "volle" broek - gaat met stip naar Q is good for you, mede dankzij de mooie 'throwing out of the window'.
* De rode trui - voor de beste versiertruc - gaat, eveneens met ruime afstand, naar Annemarie, vanwege haar ongekende charmes.
* De roze trui - voor de grootste heumeu-actie - is nipt gewonnen door Bas, omdat hij de gastvrijheid van de indianen (zoals wij de inwoners van India gemakshalve noemen) na 10 dagen nog steeds niet kan waarderen.
* De bolletjestrui - voor het bergklassement - is nog niet beslist, omdat er nog enkele bergen moeten worden beklommen. Duidelijk is dat Dave en Tim nog een goede kans maken.
* De zwartwitgestreepte trui - voor de aanmoedigingsprijs - gaat naar Martijn, omdat wij hem succes wensen met het herstel van zijn voeten.
Mocht u van dit alles niets begrijpen, kunt u om toelichting vragen via de comments. Wanneer reacties daarop ook niet voor meer duidelijkheid zorgen zijn wij bang u mede te moeten delen dat de smerige Indiase lucht onze hersenen wellicht voorgoed heeft aangetast.
Nu gaan we lekker slapen. Morgen weer vroeg uit de veren voor het bezoek aan Elephanta Island. Ciao!
Nog meer foto's!!!
We hebben eindelijk de USB ingangen gevonden, dus we kunnen er wat foto's op zetten! Beetje laat, en weinig representatief voor de hele reis, maar toch...1 foto zegt meer dan 1000 woorden....
En hoppaaaa
Als we het dan toch over studiereizen hebben, ziet de foto allen! Vandaag hebben de heren Koenen, Hooijmaaijers en de Jonge wijselijk hun dag doorgebracht aan het zwembed, vergezelt van het nodige damesvolk. Dit sfeerbeeld willen we u daarom ook niet ontnemen
Gut, einde van de reis is in zicht, hoogste tijd om een aantal onderscheidingen uit te delen:
De Bombay2007juribesstudiereispartyhit:
Boney M - Sunny....
op respectabele afstand gevolgd door Voorjekijkendoorlopen van de JvT
Koning Camping is de titel die Bas krijgt, wegens zijn herhaaldelijk zondigen in 3/4e broeken met witte sportsokken en puma t-shirts
Prijs voor de beste Ringo Star variatie gaat naar Stefan, eveneens tot op heden leider in het klassement om de Gele trui, meest waardeloze grappenarsenaal. Verwacht wordt dat hij nu Parijs erg dichtbij is het geel niet meer afstaat in de laatste individuele tijdrit
oja: Ringo Starkoo was m dus
Eindklassement bij de heren om de Rinus-trofee
1. Robert Helena Thijssen
2. Shaddy el Sheriff
3. Ivo Koenen
We kunnen er eigenlijk niet veel meer verzinnen nu, dus das voor na de reis.
Tabee!
maandag 2 april 2007
Tweede post
Sorry dat het zo lang duurde, maar bijna elke dag ligt het internet in ons hostel eruit en het heeft mij te lang geduurd om een internetcafe te vinden. Maar goed, ik zal jullie proberen bij te praten over de agelopen paar dagen, hoewel het zo veel was, dat ik waarschijnlijk te veel vergeet, maar dat moeten jullie bij thuiskomst maar vragen.
Helaas weet ik niet precies meer wat nu op de woensdag was en wat op de donderdag, dus het kan heel goed zijn dat de volgorde iet helemaal klopt, maar dat doet er nu niet toe. We gingen eerst naar de Sassoon Docks, een hele arme sloppenwijk aan de zee. Hoewel het er smerig wa en de mensen niet veel hadden, waren ze erg blij om toeristen te zien en de mensen zagen er tevreden uit. Daar zouden wij in Nederland nog wat van kunnen leren. Vervolgens gingen we naar Gandhi museum, dat wel aardig was, maar slechts uit twee kanmers bestond, waardoor je er zo weer doorheen was. Ook zijn we naar het Nederlandse consulaat geweest, waar we naast de gebruikelijke diplomatieke verhalen heel wat goede informatie hebben gekregen over hoe India nu precies in elkaar zit en waarom Indiers bepaalde dingen wel of niet doen. Er is was veel meer gebeurd op die dagen, maar ik heb zoveel indruken van de laatste dagen, dat ik nu lang niet alles kan benoemen.
Vrijdag hadden we afgesproken met een advocaat, die iets zou vertellen over het Indiaase rechtssysteem en met ons mee zou gaan naar verschillende gerechtshoven. Alleen was hij een uur te laat en was er in de gerechtshoven ook niet veel te beleven. Maar het avondprograma was boeiender, want moeders, hou uwzelf vast... sommige van uw kinderen zijn Bollywoodsterren!!!!! OK, misschien niet echt sterren, maar we waren wel gevraagd mee te doen als figuranten en zouden die avond met een bus worden opgehaald. Helaas stond de diarree niet toe dat ik meeging, maar bijna alle dames en enkel heren zijn wel geweest. De algemene indruk was toch wel dat vooral veel wachten en rare pakjes aantrekken was. Het verhaal zulle nwij niet snappen, want het was een soort Indiasche parodie, waarbij ale blanken rotklusjes deden. Zo was Bas lader bij een trein en Martijn ober. Toch zal het een unieke ervaring geweest zijn, ook al moesten ze dan tot vijf uur snachts ervoor blijven...
De zaterdag was doordat het merendeel van de groep naar Bollywood was gegaan een vrije dag geworden, een aantal msensen gingen zwemmen, maar wij hadden iets avondtuurlijkers gedaan. We hadden twee teams gemaakt, bestaande uit Tim, Bas en ikzelf tegen Ivo, Quinten en Rob en wij zijn in Peking Express stijl met taxi’s door de stad gaan racen. Van vijf punten moest een foto gemaakt worden en wie het eerste terug was, had gewonnen. Na tweeenhalf uur was het tem van Ivo met een tijdsveschil van vijf minuten op dubieuze wijze de winnaar, want ze hadden vergeten een foto te maken van het hostel. Maar goed, dat vechten we een andere keer wel uit
S’Nachts begonnen de mannen met een muziekquiz, waarin de uoitvoerdende artiest, dan wel het jaartal moest worden geraden, alleen verzandde dit na een tijdje om onbegrijpelijke redenen in een serie Ringo Starr-grappen. Een paar grappen dan: Welke Beatle heeft last van zijn ogen? Ringo Staar. Welke Beatle gaat tweedehandswinkles af? Kringloop Starr. Welke Beatle is bekend om zijn feestremixen? Ringo Starkoo. Afijn, met zo’n niveau was het niet raar dat sommigen er niet van gediend waren en dat ook lieten merken.
Zondag moesten we al vroeg op, om in Bandra naar het CSSS te gaan. Zo vroeg, dat iedereen nog moe was van de korte nacht en de monotone stem en opsommigen over de zeer abstracte werkzaamheden en vooral de jaarlijks terugkerende rellen van de spreker zorgen ervoor dat vele gezichten even op zwart gingen tijdens de toespraak.Na een goed potje toupen hebben we door en hippere wijk rondgewandeld en daar wat gedronken. Ook zijn we net buiten de wijk gaan kijken en de mensen wraen daar echt aardig, er was live muziek, cricket en voetbal. Erg mooi daar allemaal...
Diezelfde avond zijn we naar Juhu Beach gegaan. Het was een mooi strand, lekker windje, alleen we hadden al snel toeschouwers. Blijkbaar komen in dat gedeelte weinig blanken en zeker weinig blanke vrouwen, want na een kwartier stond er een hele dikke muur ons ons heen van mesen die eigenlijk alleen maar naar ons keken. Wel grapig, maar wij waren gewend aan onze privacy en gingen daarom maar verder naar het hotel waar we zouden eten ter ere van Manon’s verjaardag. Niet het minste hotel, maar het Marriott. Heerlijk airco, mooi gebouw, live muziek, mensen die de deur va nde WC openhouden, alles. Daar hebben we ons op kosten van de reiscommissie te goed gedaan aan heerlijk Westers eten, van pizza tot biefstuk tot salades. Na het eten was iedereen voldaan, maa rmoe na de lange dag en na een lange taxirit (met een erg aardige chauffeur, hij heette Anouar en had zeven kinderen) werd er al snel geslapen.
Maandag was eigenlijk iedereen nog wat moe en mede door de hitte waren de ochtendactieviteiten op een lager pitje gezet, waarbij we alleen zijn toegekomen aan het bezichten van een moskee en een Hindoetempel, de lunch en de grote wasplaats. We waren dus al vroeg in de middag terug, zodat we nog wat tijd hadden om inkopen te doen, het afdingspel te spelen met de verkopers en om te bloggen natuurlijk. Hopelijk heb ik morgen tijd, want er ligt hier een USB kabel en het zou natuurlijk mooi zijn ald er wat foto’s op de site kwamen.
Helaas weet ik niet precies meer wat nu op de woensdag was en wat op de donderdag, dus het kan heel goed zijn dat de volgorde iet helemaal klopt, maar dat doet er nu niet toe. We gingen eerst naar de Sassoon Docks, een hele arme sloppenwijk aan de zee. Hoewel het er smerig wa en de mensen niet veel hadden, waren ze erg blij om toeristen te zien en de mensen zagen er tevreden uit. Daar zouden wij in Nederland nog wat van kunnen leren. Vervolgens gingen we naar Gandhi museum, dat wel aardig was, maar slechts uit twee kanmers bestond, waardoor je er zo weer doorheen was. Ook zijn we naar het Nederlandse consulaat geweest, waar we naast de gebruikelijke diplomatieke verhalen heel wat goede informatie hebben gekregen over hoe India nu precies in elkaar zit en waarom Indiers bepaalde dingen wel of niet doen. Er is was veel meer gebeurd op die dagen, maar ik heb zoveel indruken van de laatste dagen, dat ik nu lang niet alles kan benoemen.
Vrijdag hadden we afgesproken met een advocaat, die iets zou vertellen over het Indiaase rechtssysteem en met ons mee zou gaan naar verschillende gerechtshoven. Alleen was hij een uur te laat en was er in de gerechtshoven ook niet veel te beleven. Maar het avondprograma was boeiender, want moeders, hou uwzelf vast... sommige van uw kinderen zijn Bollywoodsterren!!!!! OK, misschien niet echt sterren, maar we waren wel gevraagd mee te doen als figuranten en zouden die avond met een bus worden opgehaald. Helaas stond de diarree niet toe dat ik meeging, maar bijna alle dames en enkel heren zijn wel geweest. De algemene indruk was toch wel dat vooral veel wachten en rare pakjes aantrekken was. Het verhaal zulle nwij niet snappen, want het was een soort Indiasche parodie, waarbij ale blanken rotklusjes deden. Zo was Bas lader bij een trein en Martijn ober. Toch zal het een unieke ervaring geweest zijn, ook al moesten ze dan tot vijf uur snachts ervoor blijven...
De zaterdag was doordat het merendeel van de groep naar Bollywood was gegaan een vrije dag geworden, een aantal msensen gingen zwemmen, maar wij hadden iets avondtuurlijkers gedaan. We hadden twee teams gemaakt, bestaande uit Tim, Bas en ikzelf tegen Ivo, Quinten en Rob en wij zijn in Peking Express stijl met taxi’s door de stad gaan racen. Van vijf punten moest een foto gemaakt worden en wie het eerste terug was, had gewonnen. Na tweeenhalf uur was het tem van Ivo met een tijdsveschil van vijf minuten op dubieuze wijze de winnaar, want ze hadden vergeten een foto te maken van het hostel. Maar goed, dat vechten we een andere keer wel uit
S’Nachts begonnen de mannen met een muziekquiz, waarin de uoitvoerdende artiest, dan wel het jaartal moest worden geraden, alleen verzandde dit na een tijdje om onbegrijpelijke redenen in een serie Ringo Starr-grappen. Een paar grappen dan: Welke Beatle heeft last van zijn ogen? Ringo Staar. Welke Beatle gaat tweedehandswinkles af? Kringloop Starr. Welke Beatle is bekend om zijn feestremixen? Ringo Starkoo. Afijn, met zo’n niveau was het niet raar dat sommigen er niet van gediend waren en dat ook lieten merken.
Zondag moesten we al vroeg op, om in Bandra naar het CSSS te gaan. Zo vroeg, dat iedereen nog moe was van de korte nacht en de monotone stem en opsommigen over de zeer abstracte werkzaamheden en vooral de jaarlijks terugkerende rellen van de spreker zorgen ervoor dat vele gezichten even op zwart gingen tijdens de toespraak.Na een goed potje toupen hebben we door en hippere wijk rondgewandeld en daar wat gedronken. Ook zijn we net buiten de wijk gaan kijken en de mensen wraen daar echt aardig, er was live muziek, cricket en voetbal. Erg mooi daar allemaal...
Diezelfde avond zijn we naar Juhu Beach gegaan. Het was een mooi strand, lekker windje, alleen we hadden al snel toeschouwers. Blijkbaar komen in dat gedeelte weinig blanken en zeker weinig blanke vrouwen, want na een kwartier stond er een hele dikke muur ons ons heen van mesen die eigenlijk alleen maar naar ons keken. Wel grapig, maar wij waren gewend aan onze privacy en gingen daarom maar verder naar het hotel waar we zouden eten ter ere van Manon’s verjaardag. Niet het minste hotel, maar het Marriott. Heerlijk airco, mooi gebouw, live muziek, mensen die de deur va nde WC openhouden, alles. Daar hebben we ons op kosten van de reiscommissie te goed gedaan aan heerlijk Westers eten, van pizza tot biefstuk tot salades. Na het eten was iedereen voldaan, maa rmoe na de lange dag en na een lange taxirit (met een erg aardige chauffeur, hij heette Anouar en had zeven kinderen) werd er al snel geslapen.
Maandag was eigenlijk iedereen nog wat moe en mede door de hitte waren de ochtendactieviteiten op een lager pitje gezet, waarbij we alleen zijn toegekomen aan het bezichten van een moskee en een Hindoetempel, de lunch en de grote wasplaats. We waren dus al vroeg in de middag terug, zodat we nog wat tijd hadden om inkopen te doen, het afdingspel te spelen met de verkopers en om te bloggen natuurlijk. Hopelijk heb ik morgen tijd, want er ligt hier een USB kabel en het zou natuurlijk mooi zijn ald er wat foto’s op de site kwamen.
woensdag 28 maart 2007
Eerste post vanuit Mumbai
Aan mij de eer om als eerste te posten op onze speciale blog. Ik zal jullie proberen eene beetje op de hoogte houden, maar het internet in ons hostel valt om de vijf minuten uit, dus de kans dat dit dagelijks gebeurd is vrij klein. Ook is het verslag van de eerste dagen wat beknopt, maar we zulen zorgen dat er later een uitgebreider verslag op komt te staan. Maarrrrrrrrr.. het is nu in iedere geval wel een lekker lap tekst.
Hoewel de meeste van ons de nacht hadden doorgehaald om al om 03.00 in Tilburg te kunnen zijn, was Dave de enige die het was gelukt om al in de bus naar Schiphol in slaap te vallen. De sfeer zat er al lekker in en de slappe verhalen waren dan ook niet van de lucht. Daarnaast waren we al meteen bezig om onze niuewste krakers te zingen en nieuwe te maken, maar om de een of andere manier wil onze hit “Blijf van mijn koe af” niet echt aanslaan. Eenmaal op Schiphol wa het het bekende verhaal: te lang wachten bij het inchecken, onnodige douane controles en belachelijk dure broodjes. De reis naar Wenen was kort en bood voor vlen een kans om slaap in te halen. Ok vor mij, dus veel kan ik er niet over zeggen.
Maar de vlucht naar Bombay was een feest. Want ondanks alle decadente Indiers die terug vlogen, was er nog genoeg ruimte voor ons om ons vrij te bewegen en Austria Airlines had ervoor gesorgd dat we ons niet zouden vervelen. Enkele niuewe films, zoals de nieuwe James Bond stonden op het programma en we konden elkaar in het vliegtuig bellen en tegen elkaar schaken.
Eenmaal aangekomen werden we al meteen op de Indische gebruiken gedrukt. Waar in Nederland twintig mensen in twee rijen staan, waren er hier twintig balies voor tien mensen. Ook werd er bij de geldwisselkantoren al gevochten om onze klandisie. Eenmaal buiten zag het zwart van de chauffeurs die mensen op kwamen halen. Gelukkig hadden wij een duidelijke omschrijving van onze chauffeur: middelang, donkere tint, zwart haar en snor. Ook had hij zo’n acht vrienden meegenomen om te helpenb inladen, ook al wilde niemand van ons de koffers uit handen geven. Na een indrukwekkende busreis langs de honderen mensen die langs de weg sliepen en de duizenden taxi's, waren we bij ons hotel. Het is ni het Hilton, mar wel stukken beter dan de meeste andere hotels in de buurt. De dames gingen al snel slapen, maar de mannen gingen nog even een ommetje maken, alwaar zij door de lokale bevolking verscheidene diensten en producten van dubieuze aard werden aangeboden (nee, niet die, die andere). Eenmaal in het hotel was iedereen nog kalarwakker en werd er dan ook veel gepraat. Behalve door Shaddy, die droomde dat hij Superman was en zijn bed uitvloog.
De volgende ochtend een nu al historisch ontbijt (omdat we waarschijnlijk elkde dag hetzelfde krijgen) van drie boterhammen, een banaan, jam, een ei en thee. Daarna zijn we op verkenniong gegaan door onze buurt, langs de stranden, cricketvelden, tempels, vieze gebouwen en schattige kindjes die India rijk is. Het toppunt was bij de tempel van Ganesh, waar we onze schoenen uit moesten doen om naar binnen te mogen en toen we eruit kwamen, was een groep weg om een ritueel uit te voeren en een andere groep was gaan dansen met de kinderen van de buurt. Ook mooi was onze eerste treinreis, want hoewel bevreesd, is het niet veel drukker dan de 07.55 van Rosmalen naar Den Bosch. Althans, als het rustig is in Mumbai, als het druk is, is het meer als Sensation White in een trein.
Op de tweede avond was het merendeel moe door het gebrek aan slaap en de hitte, maar er was nog wel tijd voor een pokertoernooi/jamsessie in de groepshal, waarbij Stefan hget meeste fiches had aan het eind van het toernooi en een man met de stem van Johnny Cash meezong, alleen wilde hij geen Johnny Cash liedjes zingen. Daarna weer lekker slapen, althans, weer proberen. Nu met iets meer resultaat.
Eigenlijk begint het allemaal al te wennen. De warmte went, in de bussen moet je even duwen, maar dan zit je wel goed en zolang je niks besteld waar “spicy” voor staat vlieg je niet in de fik. Althans, voor iedereen behalve Quinten de Jonge, die de eerste avond flink zat te zweten bij de Indische rolletjes Kabab. Ik kwam er vandaag zelfs achter dat zelfs de bedelaars in hun vrije tijd erg aardig zijn. We waren s’avonds op de trein aan het wachten en een man zonder benen kwam bij ons in de buurt staan. Wij negeerden hem, maar plaats daarvan raakte hij aan de praat met iemand anders. Die man tikte mij op mij schouder en vroeg hoe ik heette. We praten wat over Hindi (wat hij bedoelde, weet ik nie), toen kwma de man zonder benen erbij. Ik negeerde hem, omdat ik dacht dat hij geld wou. Maar toen wou hij mij een hand geven en later zei hij “bye”. Ik snapte niet waarom, totdat ik achter me keek en zag dat de rest van de groep al was aangelopen. Dus in hun vrije tijd zijn zelfs de bedelaars erg aardig.
zondag 25 maart 2007
Informatie voor thuisblijvers
Jullie hebben allemaal de mail al gehad, maar voor de achterblijvers is het wel handige informatie.
We vertrekken maandag 26 maart om 03.00u vanaf Tilburg Centraal, de bus zal bij het OV-servicepunt klaar staan voor vertrek. Deze busreis is voor iedereen verplicht. Bedenk dat in de nacht van zaterdag op zondag de zomertijd in gaat, wees dus op tijd bij de bus. Nadat we met de bus richting Schiphol zijn vertrokken, vliegen we daar om 07.45u richting Wenen. In Wenen komen we om 09.40u aan en maken we de overstap richting Bombay om 11.15u. Na dit alles komen we om 22.50u aan in Bombay. In Bombay zullen we met een bus van het Hostel van het vliegveld naar het hostel gebracht worden.
Het adres van onze verblijfplaats is:
Red Shield Guest House30
Merewether Road,
Electric House, Colaba,
Fort, Mumbai 400 039
Tel. No. 00912841824
Fax:00912824613E-mail : red_shield@vsnl.net
Telefoonnummers:
Joppe v. Gisbergen: 06 42304165
Lisette vd Meer: 06 30428906
Shaddy el Sharif: 06 10937939
We vertrekken maandag 26 maart om 03.00u vanaf Tilburg Centraal, de bus zal bij het OV-servicepunt klaar staan voor vertrek. Deze busreis is voor iedereen verplicht. Bedenk dat in de nacht van zaterdag op zondag de zomertijd in gaat, wees dus op tijd bij de bus. Nadat we met de bus richting Schiphol zijn vertrokken, vliegen we daar om 07.45u richting Wenen. In Wenen komen we om 09.40u aan en maken we de overstap richting Bombay om 11.15u. Na dit alles komen we om 22.50u aan in Bombay. In Bombay zullen we met een bus van het Hostel van het vliegveld naar het hostel gebracht worden.
Het adres van onze verblijfplaats is:
Red Shield Guest House30
Merewether Road,
Electric House, Colaba,
Fort, Mumbai 400 039
Tel. No. 00912841824
Fax:00912824613E-mail : red_shield@vsnl.net
Telefoonnummers:
Joppe v. Gisbergen: 06 42304165
Lisette vd Meer: 06 30428906
Shaddy el Sharif: 06 10937939
dinsdag 20 maart 2007
Treinengekte
We hebben al gehoord dat het reizen per trein in Bombay een hele ervaring gaat worden. De meeste van ons zien dit dan ook als een uitdaging. Dat dit niet onterecht is, bewijst het volgende filmpje.
Hohohohoho, mensen!
Binennkort zal een groep van 24 bestuurskundestudenten op reis gaan naar India. Omdat bellen met een mobiel voor studenten al duur genoeg is, zijn wij genoodzaakt de torenhogekosten voor bellen vanuit het buitenland te beperken. Daarom hebben wij deze blog gestart, om zo de achterblijvers volledig op de hoogte te houden van onze reis, terwijl wij in India verblijven.
Immers, wij zijn allemaal Internetjunkies en zelfs in een wereldstad als Bombay zullen wij waarschijnlijk dag en nacht in de internetcafes zijn te vinden. Daar zullen wij het thuisfront op de hoogte houden van wat wij zoal doen in het grote verre buitenland tussen al die rare Indiers met stippen op hun hoofd en hun curry. Maar ook de voor- en napret van de reis kan hier worden besproken, alsmede een schitterend overzicht van de bij voorbaat al mooie en hilarische foto’s die wij daar zullen nemen.
Immers, wij zijn allemaal Internetjunkies en zelfs in een wereldstad als Bombay zullen wij waarschijnlijk dag en nacht in de internetcafes zijn te vinden. Daar zullen wij het thuisfront op de hoogte houden van wat wij zoal doen in het grote verre buitenland tussen al die rare Indiers met stippen op hun hoofd en hun curry. Maar ook de voor- en napret van de reis kan hier worden besproken, alsmede een schitterend overzicht van de bij voorbaat al mooie en hilarische foto’s die wij daar zullen nemen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
